فیگور جودی زوتوپیا سر مفصلی Zootopia

فیگور جودی هاپس؛ مأمورِ کوچکی که با جزئیاتش، قلب شما را تسخیر می‌کند

انیمیشن‌ها، در بهترین حالتِ خود، فقط فیلم نیستند؛ آنها بخشی از خاطره‌ی جمعیِ ما می‌شوند. شخصیت‌هایشان، از قاب صفحه‌نمایش بیرون می‌آیند و در گوشه‌ای از ذهنِ ما خانه می‌کنند. جودی هاپس، خرگوش کوچک و پرانرژیِ زوتوپیا، یکی از همان شخصیت‌هاست. کسی که به ما یادآوری کرد که اندازه، هرگز تعیین‌کننده‌ی توانایی‌ها نیست؛ و حالا، این فیگورِ 12 سانتیمتری، تلاشی است برای ماندگار کردنِ آن پیام، در ابعادی که بتوان آن را لمس کرد، نگاه کرد، و در کنارش گذاشت.

12 سانتیمتر، از جنس ABS، با دقتی که در هیچ فیگورِ تولید انبوهی نمی‌توان یافت. جودی هاپس ما، با همان یونیفرمِ آبیِ افسری، با همان گوش‌های بلند و حالتِ مصمم، حالا روی میز شما خواهد نشست. اما چیزی که این فیگور را از یک اسباب‌بازیِ معمولی جدا می‌کند، میزانِ وسواسی است که در تک‌تکِ جزئیاتِ آن به کار رفته است.

لباس افسری، با تمامِ جزئیاتِ کوچکش؛ از یقه گرفته تا دکمه‌ها و کمربند. یونیفرمِ آبی‌رنگ، با همان سایه‌ای که در فیلم داشت، دقیقاً بازتولید شده. اما نقطه‌ی اوجِ این فیگور، جاییست که به چهره می‌رسید.

چشم‌ها. درشت، گرد، با مژه‌هایی که ظرافتِشان، باورنکردنی است. نگاهی که نه فقط یک رنگ، که حالتی در خود دارد؛ همان نگاهِ مصممِ جودی که می‌گوید: «من می‌توانم.» و در کنارِ چشم‌ها، گوش‌های بلند و کشیده، با انحنایی طبیعی که حس حرکت را منتقل می‌کند؛ انگار که جودی در میانه‌ی یک مأموریت، یک لحظه مکث کرده تا به شما نگاه کند.

مفصلی که روایت را کامل می‌کند

اما این فیگور، یک مجسمه‌ی خشک و بی‌جان نیست. درست در جایی که گردن به تن می‌رسد، یک مفصلِ ظریف تعبیه شده که به جودی اجازه می‌دهد کمی سرش را بچرخاند، کج کند، حالتی بگیرد که با فضای شما هماهنگ شود.

این مفصل، شاید در نگاهِ اول ساده بیاید، اما در عمل، دنیایی از تفاوت ایجاد می‌کند. جودیِ شما، دیگر یک فیگورِ ثابت نیست؛ موجودی است که می‌تواند به سمتِ شما برگردد، به سمتِ کتابی که می‌خوانید نگاه کند، یا با کج شدنِ سرش، حالتی از تعجب یا کنجکاوی را تداعی کند. این حرکتِ کوچک، شخصیتِ او را زنده‌تر می‌کند و ارتباطِ شما با فیگور را، از تماشا به تعامل، ارتقا می‌دهد.

فیگوری برای کلکسیونرها؛ و برای همه‌ی کسانی که جودی را دوست دارند

فیگورِ جودی هاپس، یک شیءِ تزئینیِ ساده نیست. برای کسانی که زوتوپیا را دیده‌اند و عاشقِ شخصیتِ جودی شده‌اند، این فیگور یک یادگاریِ ملموس است؛ چیزی که می‌توانند به آن نگاه کنند و دوباره، آن احساس خوب دیدنِ فیلم را تجربه کنند.

برای کسانی که انیمیشن نمی‌بینند، اما به فیگورهای باکیفیت و با جزئیات علاقه دارند، این محصول، یک نمونه‌ی ارزشمند از هنرِ پرینتِ سه‌بعدی است. اثباتی که تکنولوژی، وقتی با وسواس همراه شود، می‌تواند چیزی خلق کند که نه تنها به چشم، که به دل هم می‌نشیند.

و برای کسانی که هیچ‌کدام از این‌ها نیستند، اما به دنبالِ یک هدیه‌ی خاص، یک شیءِ متفاوت، یا یک شروعِ جدید برای کلکسیونِ فیگورهایشان هستند، جودی می‌تواند همان نقطه‌ی آغاز باشد. نقطه‌ای که از آن، هر بار که به آن نگاه کنند، یادشان بیاید که حتی کوچک‌ترینِ موجودات، می‌توانند بزرگ‌ترینِ تأثیرها را بگذارند.

چرا این فیگور، در نوع خودش بی‌نظیر است؟

در بازارِ ایران، فیگورهای شخصیت‌های انیمیشنی معمولاً یا کپی‌های بی‌کیفیت هستند، یا نمونه‌های وارداتیِ گران‌قیمت که کیفیتِشان همواره تضمین‌شده نیست. فیگورِ جودی رابرت، اما یک استثناست. محصولی که با وسواس یک طراحِ ایرانی، از صفر تا صد، طراحی و تولید شده. نه کپی‌ای از رویِ یک محصولِ دیگر، که تفسیری تازه و دقیق از یک شخصیتِ محبوب.

و این یعنی، فیگوری که به دستِ شما می‌رسد، هیچ‌کجا شبیه‌اش را پیدا نخواهید کرد. نه در بازارهای خارجی، نه در فروشگاه‌های داخلی. این فیگور، با تمامِ جزئیاتش، با همان مفصلِ کوچک و کارآمدش، و با بسته‌بندیِ اختصاصی‌اش، تنها در رابرت موجود است.

این فیگور برای چه کسی ساخته شده است؟

برای آنکه وقتی به جودی نگاه می‌کند، یاد فیلم می‌افتد و لبخند می‌زند. برای آنکه کلکسیونِ فیگورهایش را با یک قطعه‌ی خاص و باکیفیت تکمیل می‌کند. برای آنکه می‌خواهد به یک دوستِ انیمیشن‌دوست، هدیه‌ای بدهد که تا سال‌ها، هر بار که به آن نگاه کند، به یاد او بیفتد. برای آنکه به دنبالِ چیزی است که نه تنها چشم را بنوازد، که حس خوبی را هم به همراه داشته باشد.

در پایان

جودی هاپس، در فیلم، یک مأمورِ پلیس کوچک بود که هدفش این بود که دنیا را جایِ بهتری کند. این فیگورِ 12 سانتیمتری، البته قرار نیست دنیا را تغییر دهد. اما می‌تواند دنیایِ کوچکِ شما را، با بودنِ خودش، گرم‌تر و زیباتر کند.

اکنون، این جودیِ کوچک با یونیفرمِ آبیِ افسری، با چشم‌های درشت و مژه‌های ظریفش، و با آن مفصلِ گردن که به او اجازه می‌دهد سرش را به سمتِ شما برگرداند، رویِ میز کارِ طراحانش نشسته و منتظر است.

منتظرِ کسی که بیاید و او را با خود ببرد. به خانه، به اتاق، به کتابخانه، یا هر جایی که قرار است کنارِ او باشد و روزهایش را، با یک خرگوش کوچکِ مأمور، شیرین‌تر کند.